Чарнобыль – рана, якая не загойваецца

26 красавіка 1986 года свет убачыў катастрофу, наступствы якой выходзяць далёка за межы тэхналагічнай аварыі: выбух на Чарнобыльскай атамнай станцыі стаў пачаткам доўгай чарады страт, перасяленняў і ціхага, але няўмольнага ўплыву радыяцыі на лёсы мільёнаў людзей.

Фізічны авангард катастрофы – разбураны энергаблок і густое радыеактыўнае воблака – хутка змяніўся нябачным, але адчувальным: страхам за здароўе, стратай працы і дома, разрывамі роднасных сувязяў. Сярод прамых ахвяр былі работнікі станцыі і ліквідатары, але дзясяткі тысяч людзей пасля сутыкнуліся з хранічнымі захворваннямі, сацыяльнымi і эканамічнымі цяжкасцямі, шчымлiвым болем, якi перадаўся i наступным пакаленням. Чарнобыльская трагедыя стала выпрабаваннем не толькі для прыроды і здароўя, але і для грамадскіх інстытутаў: пытанні эвакуацыі, інфармавання насельніцтва, адказнасці і супрацоўніцтва ў сферы ядзернай бяспекі выйшлі на першы план.

Сёння памяць аб тых красавіцкіх днях жыве ў пакінутых дамах, у знямелых вёсках i ў пацярпелай прыродзе, у сямейных гісторыях і ў намаганнях па аднаўленні і прадухіленні. Напамін аб тым, што кошт памылкі ў ядзернай сферы вымяраецца лёсамі мільёнаў людзей, нясуць i пiсьменнiкi. Прадстаўляем вашай увазе верш горацкай паэткi, iнструктара па фiзiчнай культуры спартыўнага клуба БДСГА Алесi Азаранка:

Чарнобыль

За ваколіцай пуста, ціха,
Між слупоў толькі вецер гудзе,
Быццам ходзіць дарогай ліха…
І ні птушак, і ні людзей.
Вокны чорныя, хат бярвенне,
Ссохлі яблыні у садах.
Затрымаюся на імгненне –
Сэрца сціснулі боль і жах:
Дзе раней красавалі нівы,
Параслі там палын, лебяда.
Неба сіняе засланіла
Чорнай хмараю злая бяда.
Чорны воран над вёскай уецца,
Над зямлёй чорных крылаў цень.
Чорнай плямай глыбока ў сэрцы
Застаецца той страшны дзень.
Ты – наш горкі адчай, Чарнобыль…
Пра цябе не забудзе свет.
Быццам дыхае вечным болем
На зямлі маёй атамны след.

Падрыхтавала Алеся ЦЭВАН
Фота носiць iлюстрацыйны характар